Μεγάλη επιτυχία το 1 Συμπόσιο στη " Γη του Έλληνα "

Ο "El Greco" πέρασε απ' το Δομοκό

Γράφει :
Ηλίας Σκουλάς

Ημερομηνία δημοσίευσης : 17/01/2011

Στην Εθνική οδό τα πράγματα ήταν ήσυχα. Η ώρα μέχρι να φθάσω στη Λαμία πέρασε γρήγορα. Η ανυπομονησία όμως να φθάσω στο Δομοκό,

όπου είχα ραντεβού με φίλους απ' όλη την Ελλάδα ήταν μεγάλη. Έτσι τα λίγα χιλιόμετρα του γεμάτου επικίνδυνες στροφές δρόμου μου φάνηκαν πολλά.

Μας είχε καλέσει για φαί, καλό κρασί και τσίπουρα ο οινοπαραγωγός και πολύ καλός μου φίλος Βάιος Γκανής. Τα ιστορικά χώματα της ευρύτερης περιοχής δεν τα είχα γνωρίσει στο παρελθόν. Γι' αυτό και η κωμόπολη του Δομοκού μου έκανε εντύπωση τόσο για τον τρόπο που ήταν χτισμένη - έμοιαζε με νησί - όσο και για την αμφιθεατρική του θέα στον θεσσαλικό κάμπο.

Τον Βάιο τον γνώρισα το καλοκαίρι, όταν εκπροσωπώντας το "Νηστικό Αρκούδι"   είχα μαγειρέψει για αρκετές χιλιάδες Αθηναίους στην πλατεία Συντάγματος, στην έκθεση για τα γεωργικά προϊόντα της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδος. Μερικές φορές με κάποιους ανθρώπους δημιουργείται μια αλλόκοτη χημεία και από τότε γίναμε αχώριστοι φίλοι. Όταν το καλοκαίρι με κάλεσαν στην γιορτή του κρασιού στο Ρέθυμνο ήρθε μαζί μου και εκεί του γνώρισα δυο καλούς μου φίλους. Τον ξενοδόχο (Venetto) εστιάτορα και wine guru Γιάννη Προκοπάκη και την καλή μου φίλη  - οινολόγο - Αργυρώ Πετράκη. Έτσι πήραν κι αυτοί το πλοίο απ' την Κρήτη και ...ανηφόρισαν για Δομοκό. Ο Χρήστος Σοκόλης (Fresh), η Κατερίνα Διαμαντοπούλου (περιφερειάρχης Στερεάς), ο Γιάννης Γρανίτσας, ο Νίκος Καρακατσάνης, ο Σπύρος Βασιλόπουλος, η Τόνια Αντωνίου, ο Κρις Σπύρου, πρώην γερουσιαστής των ΗΠΑ, πρόεδρος των Δημοκρατικών στη γερουσία και νυν πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής ένωσης, και άλλοι πολλοί και καλοί φίλοι του Βάιου και δικοί μου, βρεθήκαμε εκεί. Στην κεντρική πλατεία του Δομοκού, προκειμένου να τιμήσουμε τον φίλο μας για την πρόσκληση, και να περάσουμε λίγες ώρες μακριά από την παλαβωμάρα της καθημερινότητας.

Το ιδιόμορφο κονβόι άρχισε να κατηφορίζει προς τον αχανή σαν πέλαγος Θεσσαλικό κάμπο. Προορισμός το χωριό Βαρδαλή, όπου βρίσκεται και το οινοποιείο των οίνων Γκανή όπου θα ξεπεζεύαμε.

Μια τεράστια τέντα είχε στηθεί στη μέση του δρόμου λίγα μέτρα από το μικρό, κουκλίστικοοινοποιείο. Από κάτω υπήρχαν στρωμένα τραπέζια με μπουκάλια από τα κρασιά του Βάιου. ΑRX, Aφήλειον και  Περιήλειον ήταν εκεί για να συνοδέψουν τα τοπικά εδέσματα....! Λάθος. Τα κρητικά εδέσματα. Ναι καλά διαβάσατε. Τεράστια καζάνια άρχισαν να βράζουν κρέας διότι θα έφτιαχνα γαμοπίλαφο και ανάψαμε φωτιές στη μέση του δρόμου για να ψήσω για τους καλεσμένους του φίλου μου, Ανωγειανό αντικριστό αρνί. Η μουσική ήταν κι αυτή κρητική. Πρέπει να είναι το πρώτο κρητικό γλέντι που έχει ακούσει ο κάμπος. Ένας κάμπος που και τι δεν έχουν δει ...τα μάτια του. Νορμανδούς κατακτητές, Βυζαντινούςαξιωματικούς που ήρθαν να τον απελευθερώσουν, Τούρκους, Έλληνες. Ε! Τώρα είδε και άκουσε κρητικό γλέντι. Με ντόπια κρασιά και τσίπουρα όμως, τα οποία πραγματικά έκαναν τη διαφορά.

Ο Γκανής, ένας άνθρωπος που έχει ζήσει στο εξωτερικό για πολλά χρόνια, λατρεύει το κρασί και πολεμάει για το εμφιαλωμένο κρασί. "Ηλία, δεν μπορώ να το βάλω το κρασί σε σακκούλες και ασκούς, το λυπάμαι" μου λέει και τον καταλαβαίνω. Εδώ που τα λέμε η εικόνα των στρωμένων τραπεζιών - κυριολεκτικά μέσα στα χωράφια - με τα εμφιαλωμένα κρασιά και τα ποτήρια γευσιγνωσίας επάνω, ήταν εντυπωσιακή και έτσι πρέπει να βλέπουμε τα πράγμα όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τη γαστρονομία και το κρασί.

Ο συννεφιασμένος ουρανός, η μυρωδιά του χώματος, η υγρασία, τα καμμένα ξύλα, τα παιδιά που παίζαν ανέμελα και οι άντρες κι οι γυναίκες μια παρέα μ' ένα ποτήρι κρασί στο χέρι να περιμένουν πότε θα βγάλω επιτέλους! το αντικριστό, δημιουργούσαν μια εικόναΘεοτοκόπουλου. Μεσαιωνική. Επιστροφή στις ρίζες, θα την έλεγα εγώ. Τελικά βγήκε και τοψητό κρέας, γιατί το γαμοπίλαφο και το βραστό είχαν εξαφανιστεί προ πολλού, και όλοι παραδόθηκαν για άλλη μια φορά στην υπέροχη, πρωτόγονη γεύση του παλαιού κρητικού εδέσματος.

Κάπως έτσι περάσαμε ένα υπέροχο διήμερο στην ευρύτερη περιοχή του Δομοκού και του θεσσαλικού κάμπου. Με τα καλά κρασιά του Γκανή, με σπιτικό φαγητό, με γέλια, πειράγματα, χωρίς μιζέρια και κατήφια στην οποία μας βυθίζουν κάνοντάς μας ψυχολογικό ευνουχισμό όσοι καλοί άνθρωποι ασχολούνται με το...καλό μας, εδώ στην πόλη. Με βόλτα πάνω στη γη, με πανηγύρι και κλαρίνα - περάσαμε ένα αξέχαστο κλαρινοπάρτυ σε παρακείμενο του Βαρδαλή χωριού όπου τραγούδησα κιόλας στο κοινό που παραληρούσε. Έτσι έχοντας κάνει καινούργιους φίλους αλλά και γνωρίζοντας καλύτερα τους παλιούς, σιωπηλός αλλά γεμάτος, πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

Μετά από λίγη ώρα όλα όσα σας περιέγραψα έμοιαζαν με όνειρο. Επέστρεφα στην Αθήνα γνωρίζοντας ότι ήταν λίγο και δεν μ'έφτασε, ήθελα κι άλλο. Η παρηγοριά μου ήταν ότι με τον Βάιο και τους φίλους μας ετοιμάζουμε την επόμενη συνάντηση. Που θα είναι αυτή δεν έχει και μεγάλη σημασία, όπως δεν έχει κι αν το φαί θα είναι κρητικό ή μακεδονίας. Σημασία έχει να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που αξίζει να μοιράζεσαι πράγματα μαζί τους, και εγώ αισθάνομαι πως ξέρω...

1o Συμπόσιο Oινογνωσίας Γευσιγνωσίας “Στη Γη του Έλληνα”

To 1ο Σάββατο του Δεκέμβρη, από το πρωί θα μπορείτε να δοκιμάσετε τα βιολογικά κρασιά του κτήματος και την αληθινή κουζίνα του Chef Ηλία Σκουλά, ο οποίος θα μας μαγειρέψει “μεσαιωνικές συνταγές” από την Στερεά Ελλάδα και την Κρήτη.

Tα κρασιά μας, Arx Λευκό και Ερυθρό, Αφήλιον και Περιήλιον, θα ρέουν άφθονα και θα παντρεύονται με τις γεύσεις του εκκεντρικού Chef.

Το 1ο ανοιχτό συμπόσιο στη “Γη του Έλληνα” συμπίπτει και με την φετινή παραγωγή του τσίπουρου της οικογένειας Γκανή, και την πρόκληση μιας ακόμα δοκιμής.

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Ώρα: Από Αυγή σε Αυγή

Eίσοδος & Kατανάλωση Eλεύθερη!

Οινοποιείο Γκανή - Αμπελώνες Γκανή

Ανάμεσα στο κάστρο του Δομοκού και το κάστρο (Αrx) της αρχαίας Πρόερνας, τη χώρα των Αμαζόνων, κοντά στον τάφο του Έλληνα, του γιού του Δευκαλίωνα και μόλις δυο ώρες δρόμο από την Αθήνα, βρίσκεται το γραφικό χωριό Βαρδαλή. Εκεί στεγάζεται το οινοποιείο του Βάιου Γκανή.

Πάνω στην νοτισμένη με ιστορία γη θα στηθεί ένα μοναδικό event γεύσης και οίνου το 1ο Σάββατο του Δεκέμβρη.

Το 1ο ανοιχτό συμπόσιο στη “Γη του Έλληνα” συμπίπτει και με την φετινή παραγωγή του τσίπουρου της οικογένειας Γκανή, και την πρόκληση μιας ακόμα δοκιμής.

Στα Μονοπάτια του Αχιλλέα: Μεγάλη Κάψη - Αγιοι Απόστολοι - Μαυρίλο

Το πρόγραμμα του Ομίλου Φίλων Βουνού & Θάλασσας της Βούλας ήταν: διανυκτέρευση το Σάββατο στο Δασικό Χωριό «Λιβαδάκι», στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας, και την Κυριακή πεζοπορία στα Μονοπάτια του Αχιλλέα. Η Σούλα, γραμματέας του Ομίλου, παρακάλεσε να τη βοηθήσουμε και το είδαμε με το Γιάννη ως μια πρόκληση και μια ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τα μονοπάτια στην περιοχή. 

Η Δυτική Φθιώτιδα είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Φθιώτιδας και της Ελλάδας, με πλούσια ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων. Θεωρείται ότι είναι η πατρίδα του Αχιλλέα. "Η προϊστορία ομιλεί για τους Μυρμιδόνες που οδηγήθηκαν στην Φθία από τον Πηλέα, τον Βασιλιά της Αίγινας. Από τον Πηλέα και την Θέτιδα γεννιέται ο Αχιλλέας. Οι νεότεροι συγγραφείς όπως ο Δημήτριος Αινιάν και ο Ι. Βορτσέλας, πιστεύουν ότι η έδρα του κράτους του Πηλέα βρισκόταν στις πηγές του Σπερχειού, κάτω από τον Τυμφρηστό, συγκεκριμένα στον τόπο του Μαυρίλου, σύμφωνα και με όσα μαρτυρεί ο Όμηρος". Περισσότερα στον ιστότοπο του Ομίλου Ενεργών Πολιτών Δυτικής Φθιώτιδαςhttp://omilospoliton.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

Ανεβαίνοντας για το Καρπενήσι, μετά τον Αγιο Γεώργιο στο Χάνι Πλατανιά στρίβουμε δεξιά παίρνοντας τις στροφές για τα χωριά Μεγάλη Κάψη, Μερκάδα, Μαυρίλο, Νεοχώρι. Μέσα από τη Μεγάλη Κάψη ανεβαίνουμε αριστερά και σε ένα χιλιόμετρο περίπου φθάνουμε στο Δασικό Χωριό «Λιβαδάκι». Το Δασικό Χωριό, με διαχειριστή και υπεύθυνο σήμερα τον Βασίλη Μήτσου, οδηγό βουνού της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας & Αναρρίχησης, προσφέρει εναλλακτικό τουρισμό με υπηρεσίες διαμονής και διατροφής σε ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα ανεξάρτητων επιπλωμένων σπιτιών που λειτουργεί όλες τις εποχές του χρόνου. Είναι σε μια καταπράσινη έκταση 15 στρεμμάτων, σε υψόμετρο 950μ, περιτριγυρισμένο από πανύψηλα έλατα και αιωνόβιες καστανιές. Η Μεγάλη Κάψη είναι χωριό στα ριζά του Βελουχιού, αραιοκατοικημένο, με αρκετά παλιά σπίτια, με πλούσια ιστορία και αρκετά μεταβυζαντινά.

Συναντήσαμε τους άγνωστους μέχρι εκείνη τη στιγμή συνορειβάτες μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι με συνεπαίρνει το άγνωστο, ρισκάρω τις διαθέσεις μου, τις δοκιμάζω στα άγνωστα πρόσωπα και είμαι πάντα έτοιμος να συναντήσω τη φιλία. Πολλές φορές, όπως κι αυτή τη φορά, ρισκάρω και τον καιρό με το «θα βρέξει – δεν θα βρέξει» και το μισο-άγνωστο μονοπάτι, χωρίς GPS και πυξίδες, με μοναδική «πυξίδα» τη θέληση για «βουνό» και το ένστικτο του άγριου ζώου. Και βγήκαν όλα τόσο ωραία και όμορφα. Μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι, το έχω κάνει πολλές φορές. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η πλούσια διάθεση και η ευχάριστη παρέα όλων των μελών του Ομίλου Φίλων Βουνού & Θάλασσας.

Με το λεωφορείο του Συλλόγου κατεβαίνουμε λίγο μετά τη Μεγάλη Κάψη και παίρνουμε την άσφαλτο προς Τυμφρηστό. Στα 500 περίπου μέτρα αρχίζει το μονοπάτι. Στην αρχή είναι ένας εγκαταλελειμμένος δασικός δρόμος με μια βρύση, που δεν λειτουργεί, και λίγα μέτρα πιο πάνω μια παλιά στέρνα. Μετά από μερικές τραβέρσες αφήνουμε τον δασικό δρόμο και φεύγουμε δεξιά μέσα στο ρέμα. Αρχίζει η ανηφόρα μέσα στο πυκνό δάσος, τα έλατα, τα πεύκα, τις αγριοκαστανιές, τις βελανιδιές και τις φτέρες με τα σκουρο-πρασινο-καφέ χρώματά τους. Mια ωραία προκλητική πεζοπορία για ανήσυχους ορειβάτες. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» είναι μια έκφραση του Ντοστογιέφσκι και μια δική μας διαπίστωση. Δεν τη χορταίνουμε την ομορφιά. Και για να τη γευτούμε καλύτερα, πρέπει να την αφηγηθούμε. Κι αυτό θέλω να κάνω…

Η σήμανση, όπως μας την περιέγραψε και ο Ηλίας Μυλωνάς από τον Αγιο Γεώργιο, που την έκανε μαζί με τον Νίκο Καρρά, είναι ελλιπής και θέλει προσοχή. Επισκεφθήκαμε την περιοχή λίγες μέρες πριν με τον Χρήστο, για αναγνώριση. Ο κ Ηλίας, πρόθυμος και αεικίνητος, μας κατατόπισε για το πρώτο κομμάτι, το ανέβασμα μέχρι τους Αγίους Αποστόλους. Έχει κόκκινα σημάδια, μερικές φορές και πράσινα, και κορδέλες.

Οι λούτσες δείχνουν την παρουσία των αγριογούρουνων. Εκεί παίρνουν το μπάνιο τους. Σε κάποιο ξέφωτο ο Γιάννης, που πήγαινε μπροστά ως ανιχνευτής, είδε το ζαρκάδι. Ήταν τυχερός. Μέσα στο πυκνό δάσος εμφανίστηκαν μηλιές. «Πού το βλέπετε το μήλο βρε παιδιά;». Μηλιές στο πουθενά. Έκλεισαν τα χωράφια, έγιναν δάσος. Να γιατί τα ζώα δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούν. Πάντα θα υπάρχει τροφή γι' αυτά. Είδατε άγριο ζώο να πεινάσει; Κι αν με ρωτήσετε θα σας πω πόσο εύκολο είναι η φύση να ταΐσει όλους όσους δεν δηλώνουν άπληστοι, όπως άπληστοι είναι οι σύγχρονοι συγκάτοικοί μας στον πλανήτη.

Συναντάμε το δασικό δρόμο και στην πρώτη διασταύρωση ακολουθούμε τον αριστερό ανηφορικό με κατεύθυνση νοτιοδυτική και αμέσως μετά στην κρεμασμένη ταινία και τα σημάδια δεξιά μας, ανηφορίζουμε μέσα στο πυκνό δάσος, αυτή τη φορά με έλατα και πεύκα. Τα πεύκα στην περιοχή δεν είναι αυτοφυή. Έχουν φυτευτεί ύστερα από πυρκαγιά τη δεκαετία του '60. Χαρακτηριστική είναι και η παρουσία αρκετών αρκουδοπούρναρων, το γνωστό μας γκι.

Φτάνουμε στα ανοιχτά με τις φτέρες και τη χαμηλή βλάστηση. Απέναντί μας το Κουμπί, που στους πρόποδες του είναι το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων(1350μ). Πέφτουμε δίπλα στον δασικό δρόμο και σε λίγο συναντάμε το εκκλησάκι με τη βρύση και τα παγκάκια ολόγυρα. Είμαστε πάνω στην άσφαλτο που έρχεται από τη Ράχη Τυμφρηστού και πηγαίνει προς Αγία Τριάδα, Φουρνά και Ρεντίνα – Καρδίτσα. Απέναντι από το εκκλησάκι οι χαρακτηριστικές καλύβες, όπου γίνεται κάθε χρόνο η συνάντηση των Σαρακατσαναίων.

Συνεχίζοντας κατεβαίνουμε με κατεύθυνση ανατολική, ψάχνοντας διαρκώς τα λίγα κόκκινα σημάδια και την πλαστική ταινία, σε ένα υποτυπώδες μονοπάτι κλεισμένο από τα πεσμένα έλατα αλλά και την πυκνή βλάστηση. Συναντάμε το δασικό δρόμο και μετά από μερικές τραβέρσες φεύγουμε αριστερά, αφήνοντάς τον προς τη ρεματιά με πολλές φτέρες και ένα κανάλι, σχεδόν σκεπασμένο, που το νερό με πολύ δυσκολία κατηφορίζει μέσα σε ένα ήσυχο και καταπράσινο περιβάλλον και έλατα. «Χορός από γιγαντόκορμα ελάτια αγκαλιάζουν το Βελούχι» γράφει ο Χαρίλαος Μηχιώτης στο «ΠΑΤΡΩΑ ΓΗ»

Το μονοπάτι έγινε πια χαντάκι, με πολλά πεσμένα δέντρα. Και να σκεφθεί κανείς ότι το μονοπάτι συνέδεε το Μαυρίλο με το Καρπενήσι. Από δω περνούσαν φορτωμένα ζώα κι αγωγιάτες, βοσκοί και κοπάδια, κλέφτες, στρατός και αντάρτες. Αυτά τα μονοπάτια σε κάθε χωριό έχουμε υποχρέωση να τα διατηρήσουμε και να τα συντηρήσουμε. Είναι μια ιστορική μνήμη με ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που δεν είναι η στιγμή να τα αναλύσουμε.

Κατηφορίζουμε τραβερσάροντας διαρκώς, περνάμε τη στρογγυλή πέτρινη στέρνα και σε λίγο φαίνονται μακριά τα σπίτια του Μαυρίλου. Βγαίνουμε στα πρώτα εγκαταλελειμμένα κτήματα και το δασικό δρόμο, περνάμε τα τεράστια πλατάνια στο ρέμα και μπαίνουμε στο χωριό. Το Μαυρίλο είναι ένα ορεινό χωριό σε υψόμετρο 920 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στην πλαγιά του Βελουχιού. Είναι 65 χιλ δυτικά της Λαμίας και 25 χιλ ανατολικά του Καρπενησίου.

“Στην δυτική άκρη της Φθιώτιδας, εκεί όπου κυριαρχεί ο υψικόρυφος Τυμφρηστός και κάτω από την κορυφή που έχει το όνομα: Μαυριλιώτικο Βελούχι ή Κουμπί ή Φιλόσοφος(γιατί μοιάζει με μορφή γέροντα), είναι χτισμένο το πανέμορφο Μαυρίλο, μικρό χωριουδάκι σήμερα, προικισμένο όμως από την φύση και τιμημένο από την ιστορία. Γιατί το Μαυρίλο στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κεφαλοχώρι τότε, βρέθηκε στο επίκεντρο της προετοιμασίας του απελευθερωτικού αγώνα και κατόπιν της επαναστατικής έκρηξης. Σε τούτο το απόμερο χωρίο του Τυμφρηστού, μοναδικό σ' όλη του Ρούμελη, την Θεσσαλία κι ως την Ήπειρο, δουλευόταν η μπαρούτη, η πρώτη ύλη των ντουφεκιών της κλεφτουριάς. Στις ποταμιές του Μαυρίλου γύριζαν οι μπαρουτόμυλοι, αυτά τα αυτοσχέδια εργαστήρια της φωτιάς του αγώνα για την αποτίναξη της μαύρης τούρκικης σκλαβιάς”, γράφει στην ιστοσελίδα για το χωριό του ο φίλος και συμμαθητής μου Δημήτρης Σακελλάρης

Το χωριό είναι γεμάτο πηγές, αυλάκια και ρυάκια, τα οποία χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν όχι μόνο για πότισμα αλλά ως κινητήρια δύναμη των νερόμυλων για το άλεσμα αλευριού και την κατασκευή μπαρούτης. Η κύρια πηγή του χωριού ονομάζεται Γκούρα (η λέξη αυτή στα Σλαβικά σημαίνει μεγάλη πηγή) και αποτελεί μία από τις πηγές του Σπερχειού. Τα χωριά αυτά του Ανατολικού Βελουχιού (Τυμφρηστός, Μεγάλη Κάψη, Μερκάδα, Μαυρίλο, Νεοχώρι), όπως και τα άλλα του Βόρειου (Αγία Τριάδα, Αγία Παρασκευή, Δομιανοί, Πετράλωνα) είναι καστανοχώρια.

Ο Χαρίλαος Μηχιώτης, με καταγωγή από το Νεοχώρι Τυμφρηστού, έγραψε δύο εξαιρετικά βιβλία για την περιοχή: «ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΜΦΡΗΣΤΙΟΙ, Γεωγραφική–Χωροταξική–Ιστορική–Οικονομική–Πολιτιστική προσέγγιση», εκδόσεις ΚΑΣΤΑΛΙΑ και «ΓΗ ΠΑΤΡΩΑ, Το Νεοχώρι Τυμφρηστού Φθιώτιδας, Βιογραφία μιας κοινωνίας» εκδόσεις επίσης ΚΑΣΤΑΛΙΑ

Επίσης ο Τάκης Ευθυμίου, δάσκαλος από τον Αγιο Γεώργιο Τυμφρηστού, έχει εκδώσει δύο βιβλία - μελέτες για την Ομηρική Φθία και τον Αχιλλέα: «Αναζητώντας Ίχνη του Ομηρικού Αχιλλέα στην κοιλάδα του Σπερχειού». Έργο συλλογικό που εκδόθηκε το 2006 και «Ο Ανδριάντας του ομηρικού Αχιλλέα στον Αγιο Γεώργιο & ο λόγος ύπαρξής του», που εκδόθηκε το 2010.

Η βροχή μας βρήκε στο όμορφο σαλέ «Λελούδα» για φαγητό και καφέ. Είναι ένας εξαιρετικός χώρος μέσα στο πράσινο του έλατου και της βελανιδιάς, με φόντο το Βελούχι και θέα τον Μαλιακό και όλα τα γύρω βουνά.

Τρία πράγματα νομίζω πρέπει να κρατήσουμε τελειώνοντας την γραπτή περιπλάνηση στην περιοχή. Πρώτο, λέμε όλοι πως το Βελούχι είναι το πιο εκφραστικό βουνό της Ρούμελης και της λεβεντιάς της. Συνδέεται με την παράδοση, τους θρύλους και την ιστορική πορεία του τόπου μας. Δεύτερο, οι μελέτες λένε ότι «Οι ορεινές περιοχές ανά τον κόσμο αποτελούν το δεύτερο δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό μετά τις ακτές και τα νησιά», αποτελώντας το 15-20% του ετήσιου παγκόσμιου τουρισμού. Ο δε οικοτουρισμός είναι η πιο σημαντική εναλλακτική μορφή τουρισμού και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, είναι ο ταχύτερα εξελισσόμενος τομέας του τουριστικού κλάδου. Και τρίτο, όσα περισσότερα ξέρει ο επισκέπτης για τον τόπο που επισκέπτεται, τόσο περισσότερο απολαμβάνει και σέβεται αυτό που βλέπει.

Την ομορφιά της περιοχής τη γνωρίζουμε, τη γνωρίσαμε. Διαπιστώνει κανείς ότι ένας πεζοπορικός «παράδεισος» κρύβεται στις παρυφές του Βελουχιού. Η ομαλή γεωμορφολογία, η πολυποίκιλη βλάστηση και τα παλιά μονοπάτια, που συνέδεαν τα χωριά με το Καρπενήσι, είναι στοιχεία του ορεινού ανάγλυφου της Δυτικής Φθιώτιδας που το καθιστούν προσιτό και ιδιαίτερο προορισμό ακόμα και για τους πρωτάρηδες του είδους. Αν συλλογιστούμε όμως για λίγο, μας γεννιέται αυτόματα μια απορία: Η φύση δεν είναι υποχρεωμένη να είναι ωραία, κι όμως είναι. Εμείς τί κάνουμε για να κρατήσουμε αυτή την ομορφιά και να δώσουμε τη δυνατότητα, και το κίνητρο ίσως, για να μείνουν κάποιοι άνθρωποι στον τόπο τους και να μην συγκεντρώνονται σαν τα ποντίκια στις τσιμεντουπόλεις;

Πηγές:
http://www.dasiko.gr/
http://users.teilam.gr/~dsakellaris/MAVRILO/MAVRILO.HTM
http://www.mavrilo.gr/web%20pages/GR/index.php
http://www.megalhkapsh.gr/home.html
http://fthiotikos-tymfristos.blogspot.com/
http://el-gr.facebook.com/pages/i-love-lelouda/104991619552596
http://www.gaiaelliniki.gr/2011/04/blog-post_2458.html
http://www.e-ecology.gr/DiscView.asp?mid=232&forum_id=11&

Στέφανος Σταμέλλος